Drie weken later had ze Richard in de achtertuin aan de telefoon gezien. Hij was verder van het raam afgedwaald toen hij haar zag kijken – een kleinigheid, maar ongebruikelijk voor een man die geen echte gewoonte van privacy had. Toen ze vroeg wie het was, zei hij dat hij iets aan het uitzoeken was en ging het gesprek zonder problemen verder. Ze had het laten gaan.
Een week voor de bruiloft maakte Richard een onverklaarbaar uitstapje naar de stad. Hij was de halve dag weg en kwam rustig en bedachtzaam terug, kuste haar voorhoofd bij de deur en zei dat het een goede dag was geweest. Zijn ogen hadden de blik van een man die ontroerd was door iets wat hij nog niet onder woorden kon brengen. Ze merkte het maar zei niets.