De slaapkamer was niet waar je hem zou verwachten. We moesten een stukje naar beneden, naar een ruimte die meer verborgen dan afgescheiden aanvoelde. “Dit was vroeger een opslagruimte,” zei ze. Dat is nu moeilijk voor te stellen. Het bed past netjes in de ruimte, met net genoeg ruimte eromheen om comfortabel te kunnen bewegen. Eronder is opbergruimte – rustig ingebouwd, zoals alles op de boot. Niets voelt alsof het achteraf is toegevoegd. Zelfs de kleine details zijn logisch.
Een klamboe, naar de zijkant gevouwen. “In de zomer heb je dat nodig,” zei ze. Op dat moment begint het duidelijk te worden: dit is niet zomaar een plek waar ze verblijft. Het is een plek die ze heeft geleerd. Elke hoek weerspiegelt iets praktisch. Iets waarvan ze eerst niet wist dat ze het nodig zou hebben, maar daar na verloop van tijd achter kwam. En dan is er nog dat deel waar de meeste mensen niet aan denken.
Leven op water gaat niet alleen over ruimte. Het gaat ook om wat je niet direct tot je beschikking hebt. En dat is waar de dingen een beetje meer… gecompliceerd worden.