Het eerste wat ze ons liet zien was geen slaapkamer. Het was de ruimte die ze het meest gebruikte. De keuken. “Ik hou van koken,” zei ze bijna terloops, alsof dat verklaarde waarom dit deel van de boot completer aanvoelde dan al het andere. En dat was ook zo. Het was niet groot, maar het voelde ook niet geïmproviseerd. De kasten pasten niet bij elkaar, maar dat was met opzet. Ze wees aan waar elk stuk vandaan kwam – sommige gerecycled, sommige hergebruikt, allemaal zorgvuldig gekozen.
Zelfs de ramen hadden een verhaal. “Ze kwamen uit een oud hotel,” zei ze. Op het eerste gezicht lijkt dat detail niet belangrijk. Maar dan merk je hoeveel licht ze binnenbrengen. Hoe de hele ruimte open aanvoelt, ook al sta je in een smalle structuur die op het water drijft. Het ging er niet alleen om het leefbaar te maken. Het ging erom dat het als het hare voelde. De tafel vlakbij deed dienst als werkruimte, eethoek, een plek om te zitten en te lezen. Niets werd verspild. Niets bestond zonder doel.
En toch voelde het niet minimaal. Het voelde… compleet. Alsof alles langzaam was besloten.