Er is hier geen schakelaar die je kunt omzetten om alles te vergeten. Alles heeft een systeem. Water, bijvoorbeeld, komt er niet eindeloos uit. Ze slaat het op – ongeveer 200 liter per keer – en vult het om de paar weken handmatig bij. Genoeg voor dagelijks gebruik, maar niet iets wat je zomaar kunt verspillen. Elektriciteit werkt op dezelfde manier. Een deel komt uit de haven. De rest hangt af van wat ze zelf heeft aangelegd – batterijen, aansluitingen, dingen die ze gaandeweg heeft moeten leren. “Het klinkt als veel,” gaf ze toe. “Maar je raakt eraan gewend.”
En dat lijkt hier het patroon te zijn. Niets gaat automatisch. Maar niets voelt ook niet meer moeilijk. We vroegen haar waarom ze hier überhaupt voor gekozen had. Ze pauzeerde even, alsof het geen vraag was die ze vaak beantwoordde. “De huur was te duur,” zei ze eenvoudig. Maar dat was niet alles. Er was nog iets anders in de manier waarop ze het beschreef. Een soort rust die in de meeste huizen niet bestaat. De manier waarop de boot lichtjes beweegt – iets wat bezoekers meteen opvalt, maar zij niet meer.
En toen we weer op de kade stapten, werd het duidelijk. Van buiten zag het er nog steeds uit als een oude boot. Maar als je eenmaal binnen bent geweest, zie je het niet meer op die manier.