Arthur ging op pad voor zijn slopende ochtendvangst en wierp zijn zware netten uit in de rotsachtige inhammen net buiten de haven waar de vis zich al tientallen jaren met grote zekerheid schaarde. Toen de roestige lier de druipende netten aan boord trok, zakte zijn maag volledig in elkaar. Ze waren onmogelijk licht en bevatten niets anders dan levendig groen kelp.
Omdat hij dacht dat het een toevalstreffer was, probeerde hij het de volgende dag opnieuw met precies hetzelfde deprimerende resultaat. De voortdurende commotie had de enorme scholen vis volledig uit de beschermde baai verdreven. Ze waren naar dieper, veiliger water gevlucht. Hij was niet van de ene op de andere dag failliet gegaan en met zijn bescheiden spaargeld kon hij zijn oude motor technisch gezien nog een tijdje draaiende houden.
Maar de angstaanjagende, onmiskenbare realiteit van zijn situatie doemde zwaar over hem op. Ook al had de financiële druk hem nog niet geruïneerd, op de lange termijn zou het hem absoluut verwoesten. Wat moest een traditionele visser doen als er geen vis meer te vangen was in de plaatselijke wateren?
De virale trend bedreigde actief zijn hele toekomst.