Arthur wist dat zijn hele manier van leven ernstig in gevaar was als deze chaotische trend permanent zou worden en stormde de promenade op naar het rommelige kantoor van de plaatselijke havenmeester, een goede man die Thomas heette. Arthur legde op agressieve wijze zijn nijpende situatie uit en legde precies uit hoe het eindeloze lawaai, de zoemende drones en de verblindende kunstmatige lichten het kwetsbare plaatselijke ecosysteem volledig verwoestten.
Hij smeekte Thomas om de strenge maritieme regels te handhaven en de commerciële scheepshellingen te ontruimen voordat de milieuschade volledig onomkeerbaar zou worden. Thomas keek volkomen verslagen en ontweek actief de wanhopige blik van de verweerde visser. Hij bekende stilletjes dat zijn handen volledig gebonden waren door de plaatselijke autoriteiten.
De massale, plotselinge toestroom van rijke invloedrijke mensen had een ongekende golf van snel geld naar de worstelende kustplaats gebracht. Lokale cafés, hotels en boetieks maakten plotseling recordwinsten door de onverwachte hausse in het toerisme. De hebzuchtige gemeenteraad had Thomas stilletjes bevolen zich terug te trekken en de contentmakers te laten doen wat ze wilden.
De strenge maritieme wetten werden volledig opgeschort in de naam van virale marketing, waardoor Arthur er helemaal alleen voor stond.