Met de officiële zegen van de gemeenteraad namen de rijke internetsterren de haven volledig over. Arthur deed zijn best om beleefd om hen heen te werken, maar ze behandelden hem agressief als een onbetaalde, onhandige rekwisiet uit een film. Ze filmden hem voortdurend zonder zijn toestemming en legden zijn verweerde gezicht en bevlekte overalls vast om hun hooggecurateerde social media feeds te voorzien van gruizige “authenticiteit”.
Op een middag leunde een bijzonder arrogante influencer nonchalant tegen Arthur’s vers geverfde romp, schaafde het met haar dure designerlaarzen en eiste dat haar vriend een dozijn foto’s zou maken. Toen Arthur haar beleefd vroeg om weg te gaan van zijn actieve werkplek zodat hij zijn zware apparatuur kon uitladen, rolde ze dramatisch met haar ogen.
Ze spotte luid en klaagde tegen haar duizenden live kijkers over de “onbeschofte, ondankbare lokale bevolking” die haar esthetische vakantiegevoel volledig verpestte. Arthurs bloed kookte onder zijn kalme, stoïcijnse uiterlijk. Hij voelde zich volkomen machteloos, een relikwie van een vergeten tijdperk dat achteloos werd weggegooid.
Hij had een briljante strategie nodig om zijn huis terug te winnen, en hij had het ongelooflijk snel nodig.