De angst bereikte een breekpunt toen Fiona in de mudroom ging kijken en slechts twee kittens vond. Paniek gonsde door het huis toen ze elke kast en lade doorzochten, roepend naar de kleinste van het trio. Het was een angstaanjagende stilte totdat John bij de bijkeuken stopte en zijn oor tegen de gipsplaat drukte. Van diep in het skelet van het huis hoorde hij een zwak, ritmisch gekras – niet het verwoede geklauw van een gevangen huisdier, maar een gestage, doelbewuste beweging. “Hij zit in de ventilatieopeningen, Fiona,” fluisterde John met een bleek gezicht.
De gedachte dat het kleine wezentje verdwaald was in het doolhof van kanalen of vastgepind zat achter een stenen richel in de kruipruimte was ondraaglijk. Het huis, dat altijd hun toevluchtsoord was geweest, voelde plotseling als een gevaarlijk labyrint. John pakte een zware zaklamp en liep naar de keldertrap, terwijl zijn gedachten door de ergste scenario’s raasden. Als de kitten vast kwam te zitten in de buurt van de oven of vast kwam te zitten in een gat in de fundering, zouden ze hem er misschien nooit op tijd uitkrijgen. Elke seconde die verstreek zonder een schreeuw om hulp zorgde ervoor dat de lucht in het huis strakker aanvoelde, alsof de muren zelf het ontbrekende leven omsloten.