Het mysterie werd nog groter toen Arthur subtiele gedragsafwijkingen begon op te merken die wezen op een heel specifieke vorige eigenaar. Telkens wanneer de schoolbel in de verte om drieën klonk, werd de vogel uiterst alert, liep hij heen en weer langs de reling en krijste hij in de richting van de weg. Het was geen wilde roep, maar een scherpe, verwachtingsvolle kreet, alsof hij wachtte tot iemand de heuvel op zou komen rennen.
Het gedrag werd nog verontrustender toen Arthur op een dag de krant op de terrastafel uitspreidde. De vogel liep erheen, negeerde zijn fruit en staarde gefixeerd naar een foto van een jongetje in een artikel over de buurt. Hij volgde zachtjes met zijn snavel de contouren van het gezicht van het kind op de foto en maakte daarbij zachte, bezorgde geluidjes die Arthur diep verontrustten. „Wat is er aan de hand, vriendje?” fluisterde Arthur, terwijl hij toekeek hoe de papegaai zijn kop tegen de foto drukte en weigerde te eten zolang de krant niet open bleef liggen.
Het was geen willekeurige nieuwsgierigheid van een wild dier; het was een hartverscheurend gebaar van herkenning en verlangen. Het werd Arthur duidelijk dat de papegaai niet alleen heimwee had – hij was wanhopig op zoek naar een kind. Dit besef bezorgde Arthur een koud, stekend gevoel in zijn borst, waardoor hij erop gebrand was te ontdekken wie de mysterieuze jongen uit het geheugen van de vogel zou kunnen zijn. Gedreven door een plotselinge golf van hoop besloot Arthur de verslaggever op te sporen die het artikel had geschreven, vastbesloten om erachter te komen of de jongen op de foto een huisdier was kwijtgeraakt.