Verderop begon het ritmische, klinkende geluid van de bellen bij de landelijke spoorwegovergang door de bomen te galmen. De rode signaallichten flitsten – een mechanische waarschuwing voor de enorme goederentrein die al over de rails naar het kruispunt denderde. Douglas zag dat de slagbomen begonnen te dalen. In plaats van te remmen, trapte hij het gaspedaal in, waardoor zijn sedan in een slip raakte terwijl hij probeerde de trein voor te blijven.
Maar de trein was te dichtbij. Douglas trapte op het allerlaatste moment hard op de rem, zijn banden draaiden tevergeefs door op de natte metalen rails voordat hij tot stilstand kwam, slechts enkele inches van de neergaande slagboom. Hij zat in de val. Vance parkeerde de politieauto schuin, waarbij hij de achterbumper van de sedan tegen een steile talud duwde. „Blijf in de auto, Elena!” beval Vance, terwijl hij zijn wapen trok en de regen in stapte.
Douglas gooide zijn autodeur open, zijn gezicht vertrokken in een masker van pure woede. Hij reikte naar de achterbank, greep het versufte meisje vast en trok haar naar de donkere bomenrij om haar als schild te gebruiken.