In de traumazaal barstte een gecontroleerde chaos los. Monitoren piepten tot leven en wierpen een fel groen licht over het gezicht van het kind. “Zuurstofsaturatie is 88. De polsslag is zwak en loopt op naar 140,” riep Elena, terwijl ze snel het doorweekte roze jasje van het meisje uittrok. Toen de natte stof weggetrokken werd, zakte Elena’s maag in haar schoenen. Donkere, vingervormige blauwe plekken verschenen over de bleke bovenarmen van het kind.
Buiten de glazen schuifdeuren stond de beveiliging in een gespannen halve cirkel. De dierenbescherming was al gewaarschuwd, maar de pitbull weigerde categorisch weg te gaan. Hij ging op zijn achterpoten staan en drukte zijn enorme, modderige voorpoten recht tegen de ruit. Zijn zware adem besloeg het raam terwijl hij toekeek hoe de artsen aan het werk waren; zijn staart trilde verwoed en angstig telkens wanneer een monitor piepte.
Twintig minuten later verschenen de laboratoriumresultaten op Elena’s monitor. Het tox???????????? panel liet een felle, waarschuwende rode streep zien: benzodiazepine. Een zwaar, op recept verkrijgbaar kalmeringsmiddel. Elena voelde een koude, scherpe woede diep in haar borstkas opkomen. Dit was geen ongelukje op de speelplaats. Iemand had dit kleine meisje opzettelijk gedrogeerd.