Toen de medewerker van de dierenbescherming arriveerde met een zware stalen vangstok, stapte Elena helemaal uit de traumakamer om hem de weg te versperren. ‘Je gaat die hond geen strop omdoen,’ zei ze, terwijl haar stem verzakte tot een gevaarlijk gefluister dat geen ruimte liet voor onderhandeling. ‘Hij heeft God weet hoe lang en hoe ver gereisd om een stervend kind te redden. Hij heeft sinds we haar naar binnen brachten tegen geen enkele medewerker zijn tanden laten zien.’
De medewerker keek naar de enorme pitbull en vervolgens naar de vloer, die zwaar bevlekt was met regenwater en donkere modder van de gescheurde voetzolen van de hond. Hij zuchtte en liet de vangstok zakken. ‘Luister, verpleegster, qua aansprakelijkheid is een zwerfhond van het ras pitbull in een intensive care-afdeling een nachtmerrie. Als hij uithaal…’ Elena onderbrak hem: ‘Hij blijft hier, vlak bij het glas,’ zei ze. ‘Als de directie er een probleem mee heeft, zeg dan maar dat ik persoonlijk de verantwoordelijkheid op me neem.’
Ze liep de pauzeruimte binnen, vulde een grote roestvrijstalen operatiebak met schoon water en schoof die naar hem toe. De hond dronk in wanhopige, grote slokken, zonder zijn blik van het kleine meisje af te wenden.