Vrouw belt 112 en bestelt een grote pizza – De centralist begrijpt waarom en stuurt alle patrouillewagens erop af

"Beantwoord gewoon mijn vragen als onderdeel van je bestelling," zei Teresa, terwijl ze haar toon kortaf en professioneel hield. "Gebruik 'ja' of 'nee' wanneer dat kan, of verwerk het in wat je vraagt. Lukt je dat?“ Er klonk een korte, subtiele pauze via de telefoonlijn, waarna het rustige antwoord kwam: „Ja, dat gaat prima.“ Naast haar zette Luis zijn headset op en stemde zijn console af om mee te luisteren; zijn ogen werden groot toen hij het gesprek opving.

"Is die man nu bij je in de kamer?" vroeg Teresa. "Ja, en kunnen we daar wat extra kaas bij doen?" "Ben je bang voor hem?" "Ja, absoluut." "Is er iemand gewond?" "Nee, daar ben ik geen fan van." Teresa typte snel met één hand op haar mechanische toetsenbord: beller kan niet praten, man in huis, 41 Birch Lane. Ze bedekte haar microfoon met haar handpalm en keek naar haar partner. "Stuur alle beschikbare auto’s."

Luis drukte op de knop van zijn radioconsole en riep alle beschikbare eenheden in de stad op, waarbij hij zijn stem zacht en monotoon hield zodat het geluid niet via Teresa’s open microfoon zou doorklinken. „Oké,” zei Teresa in de headset, met een stem zo vriendelijk als die van een serveerster. „Naar welke kamer moet de chauffeur het brengen? De woonkamer?“ „Nee, ik denk dat ik er wat in de keuken heb staan.“ Toen klonk de stem van de man weer, nu veel dichter bij de telefoon, elk woord langzaam en monotoon: „Waarom duurt het zo lang voordat de pizza er is, Kayla?“