Vrouw belt 112 en bestelt een grote pizza – De centralist begrijpt waarom en stuurt alle patrouillewagens erop af

"Eén seconde," zei Kayla snel. "Ik betaal wel." "Ik zei: geef het aan mij." Teresa hoorde een stoel hard over de linoleumvloer schrapen. Er volgden voetstappen. Kayla's stem klonk steeds verder weg; ze leek buiten adem terwijl ze achteruit door de keuken liep om afstand tussen hen te houden.

"Mag ik nog iets bijbestellen?" vroeg Kayla snel, terwijl haar stem weer veranderde in een gespannen, wanhopig gefluister toen Derek zich terugtrok. "Een kleine kaaspizza en een Diet Coke... voor mijn dochter Ivy." Teresa sloot haar ogen voor een lange seconde. Er was een kind in huis. ‘Slaapt ze nu?’ ‘Ja.’ ‘Weet hij dat ze daarboven is?’ ‘Ja.’

Teresa schreef in vette letters op haar notitieblokje en schoof het naar Luis toe: kind boven, slaapt. GEEN SIRENES. Als er patrouillewagens met loeiende sirenes door Birch Lane zouden razen, zouden die Derek onmiddellijk op de hoogte brengen, waardoor hij het huis zou barricaderen of een wanhopige vluchtpoging zou ondernemen voordat de agenten de omgeving konden afzetten. Luis gaf de tactische waarschuwing via de meldkamer door aan alle eenheden. Toen verstilde hij en staarde hij intens naar zijn kaartscherm. „Teresa,” fluisterde hij, terwijl hij bleek werd. „We hebben een probleem.”