"Ongeveer zes minuten," zei Teresa. "Het kan maar beter heet zijn." Klik. Zes minuten. Teresa had negentien jaar lang op haar werk volgens de klok geleefd, maar het afwachten van die zes tergende minuten terwijl een verdachte in de keuken van een beller stond, voelde als een eeuwigheid.
De radio kraakte. „Centrale, auto 12. Hij verwacht binnen zes minuten een levering,” meldde Reed. „Het probleem is dat als hij een uniform over het pad ziet aankomen, hij het huis zal afsluiten voordat we de veranda bereiken.“ „Kun je de achteringang via het steegje nemen?“ stelde Teresa snel voor via haar microfoon. „En je laag houden achter het hek?“
"Dat werkt voor de buitenrand," antwoordde Reed. Toen hield hij even in; zijn stem klonk nu scherp en vastberaden. "Wacht. Wacht even, meldkamer. Ik denk dat ik een beter idee heb. Blijf stand-by.” Luis draaide zich om in zijn stoel en staarde verward naar de luidspreker van de radio. „Wat doet hij nou?” fluisterde hij. Teresa schudde haar hoofd; ze wist geen antwoord te geven. „Auto 12, wat is je status?” vroeg ze, maar er kwam geen reactie op de frequentie.