Leons handen trilden zo hevig dat het warme water over de rand klotste. „Een flyer… bij de supermarkt,” fluisterde Leon, terwijl zijn tanden klapperden. „Hij zei dat hij Corey heette. Hij bood aan om sneeuw te scheppen en in huis te helpen... zo beleefd...“ Tranen welden op in de ingevallen ogen van de oude man. „Donderdag bracht hij een enorme doos de trap op en bood aan om die voor mij naar de kelder te dragen.”
“Toen we eenmaal beneden waren, griste hij mijn portemonnee en telefoon zo uit mijn jas. Voordat ik kon bevatten wat er gebeurde, duwde hij me achteruit, rende de trap op en sloeg de zware deur dicht. Toen hoorde ik buiten zijn elektrische boormachine.” Leon keek op, met ijzige afschuw in zijn ogen. „Hij zei door de deur dat hij me eruit zou laten zodra de laatste levering was aangekomen.”
Buiten klonken zware voetstappen op de trap van de veranda. Op de oprit klonk het dichtslaan van een autodeur. Danny’s ogen werden groot. Hij legde een vinger op zijn lippen. Leon zakte terug in de dekens en hield zijn adem in. ‘Blijf hier,’ fluisterde Danny op scherpe toon. ‘Maak geen geluid.’ Danny glipte stilletjes de achterdeur uit, op weg naar het voetpad aan de voorkant.