Bezorger merkt dat de pakketjes zich opstapelen op de veranda van een oude man – en dan hoort hij iemand kloppen

Op de veranda stond de keurig geklede chauffeur van de zilveren sedan, met drie zware dozen met elektronica in zijn handen. Van dichtbij zag hij eruit als een student. Hij droeg een designervest, een grijze hoodie en schone witte sneakers. Toen hij Danny de oprit zag oplopen, verscheen er een warme, ontspannen glimlach op zijn gezicht.

"Hé, man!" riep Corey op nonchalante toon. "Ik zag je busje straks verderop in de straat staan. Is die gewatteerde envelop degene waarvoor een handtekening nodig is? Ik ben de neef van meneer Novak, hij voelt zich niet zo lekker, dus ik regel dit even voor hem." Danny hield zijn gezicht volkomen uitdrukkingsloos en speelde het spel mee om zijn dekmantel niet te verraden. "Oh, ik snap het. Ja, het is een waardevolle levering, dus het systeem vereist een directe handtekening."

Danny stapte het terras op en hield de elektronische scanner omhoog. Corey reikte met een vriendelijke knik naar de stylus, popelend om de laatste envelop te pakken en in zijn kofferbak te laden. „Teken gewoon op de streep,” zei Danny kalm, terwijl hij op het scherm tikte. Corey krabbelde zijn handtekening neer. Maar toen hij zijn hand terug wilde trekken, tikte Danny nogmaals op het scherm en slaakte een gefrustreerde zucht. „Ach man. Bij koud weer bevriezen die touchscreens altijd. Zou je me nog een kans willen geven?“