Bezorger merkt dat de pakketjes zich opstapelen op de veranda van een oude man – en dan hoort hij iemand kloppen

Corey’s beleefde glimlach bleef onveranderd, maar er flitste een sprankje ongeduld door zijn ogen. “Tuurlijk, man. Laten we het maar afhandelen.“ Hij tekende voor de tweede keer. Danny drukte op een knop, waardoor het scherm helemaal leeg werd, en schudde zijn hoofd alsof hij geïrriteerd was. „Bah, systeemcrash. De standaardprocedure als het zo hapert, is om je volledige naam, ID-nummer en relatie tot de bewoner handmatig in te voeren.“ 

Danny opende een leeg invoerformulier. „Wat was de achternaam ook alweer? Kun je die voor me spellen?” „Vance. V-A-N-C-E,” zei Corey, terwijl zijn stem een gespannen, strakke toon aannam. „Luister, chauffeur, ik heb een beetje haast. Kun je het niet gewoon negeren?“ „Was dat maar mogelijk, man, maar de centrale markeert niet-geverifieerde handtekeningen van grote waarde onmiddellijk,“ zei Danny, terwijl hij nonchalant elke letter zo langzaam mogelijk intikte. „Wat is een goed nummer om je terug te bellen? Voor het geval de bank het moet verifiëren?“

Corey klemde zijn kaken op elkaar; zijn vriendelijke houding begon gevaarlijk te wankelen. “Ik heb geen tijd voor een uitgebreide vragenlijst. Geef me gewoon dat pakketje.” Danny gaf geen krimp; hij bleef met zijn lichaam precies tussen Corey en de voordeur staan, terwijl hij naar het einde van de straat keek. “Ik ben bijna klaar. Ik heb nu alleen nog je staatsidentificatienummer nodig.”