Het licht op de veranda brandde zinloos in de grijze namiddag. Naast de deur stond een enorme stapel kartonnen dozen, zo hoog als een borst; vier dagen aan pakketten, bedekt met verse sneeuw. Danny zette de motor af, terwijl zich een koude knoop in zijn maag vormde. Leon liet een pakket nooit een uur staan, laat staan dagen. De invalkopers hadden ze duidelijk gewoon blijven stapelen zonder zich te melden.
Danny pakte de post van vandaag, een zware gewatteerde envelop, en sjokte de ongeruimde trap op. Hij legde de envelop bovenop de stapel en klopte hard op de stormdeur. „Leon?” riep hij. „Ik ben het, Danny! Ik ben terug!” Geen beweging. Geen antwoord. Alleen het gefluit van de bittere decemberwind beantwoordde hem.
Danny probeerde de koperen deurklink, maar de deur zat van binnenuit stevig op slot. Er sloop paniek in zijn gedachten. Waar zou een 84-jarige man in dit weer heen kunnen zijn gegaan? Leon reed niet meer, had geen auto en had er een hekel aan om in de winter het huis te verlaten.