Bezorger merkt dat de pakketjes zich opstapelen op de veranda van een oude man – en dan hoort hij iemand kloppen

Met een onbehaaglijk gevoel daalde Danny de trap af en ploeterde door diepe sneeuwbanken richting de achtertuin. „Leon!” riep hij in de steeds dichter wordende sneeuwstorm. „Ben je hier achter?” Het was muisstil in de achtertuin. De oude houten kelderdeur stond onderaan een betonnen trap, half bedolven onder de sneeuw. Er leek niets mis te zijn, maar de stilte voelde verstikkend aan.

Danny liep terug naar de veranda en haalde zijn telefoon tevoorschijn om te kijken of hij een bericht had. Toen hij bij de onderste trede stond, bleef hij als aan de grond genageld staan. Een vaag, hol, metaalachtig ritme klonk van onder de vloerplanken. Klop. Klop. Klop. Klop…… Klop…… Klop…… Klop. Klop. Klop.

Danny’s hartslag schoot omhoog. Drie korte, drie lange, drie korte. Het was het noodsignaal dat Leon en zijn vader hem hadden ingeprent in de garage toen hij tien was, door letters op een koperen sleutel te tikken totdat hij ze uit zijn hoofd kende. S-O-S.