Ze sleepten hem naar het midden van een verlaten, karakterloos stuk struikgewas, mijlenver van elke weg. “Zie het als een voorsprong,” lachte de stroper terwijl hij Elias in het vuil gooide. Toen de truck tot leven kwam en wegreed, schreeuwde Elias en smeekte hij hen, kronkelend in het vuil met zijn handen nog steeds op zijn rug gebonden.
Hij keek toe hoe hun achterlichten verdwenen in de steeds donkerder wordende duisternis, de rode gloed vervaagde tot het slechts een herinnering was. Hij was alleen. De vrachtwagen was weg. Het kalf was weg. De wind stak op en droeg de geur van droge aarde en dreigende regen. Elias probeerde op te staan, maar zijn benen voelden als lood. De ernst van de situatie viel als een lijkwade over hem heen.
Hij had het kalf in de steek gelaten, hij had de moeder in de steek gelaten en nu was hij verdwaald in een wildernis die geen genade toonde aan de gestrande. Hij was volledig overgeleverd aan de nacht.