De stilte keerde terug naar de savanne, maar het was niet langer de stilte van de jacht – het was de verpletterende stilte van een totale nederlaag. Elias rolde op zijn zij en had moeite om zich staande te houden. Zijn ribben deden pijn bij elke beweging en zijn polsen waren rauw van de bindingen.
Hij staarde naar de horizon waar de vrachtwagen was verdwenen. Was het de drone? vroeg hij zich af. Had het gezien dat ze hem hadden afgezet? Had het de vrachtwagen gevolgd, of waren ze op weg naar een dode hoek? Zijn gedachten raasden door elke mogelijke uitkomst, maar het enige wat hij hoorde was het geluid van zijn eigen gehaaste, wanhopige ademhaling. Hij voelde de kou van de avond opkomen, een sterke herinnering dat hij kwetsbaar was.
Hij was zo zelfverzekerd geweest, zo zeker van zijn vermogen om ze op te houden, maar hij had hun wreedheid onderschat. Elke seconde die voorbijtikte voelde als een nagel aan de doodskist van het kalf en het gewicht van zijn mislukking was bijna onmogelijk te dragen.