Het onderscheppingsvoertuig kwam tot stilstand en de stofwolk omhulde Elias. Rangers stroomden naar buiten, hun uitrusting tactisch en precies. Ze vonden Elias en maakten snel zijn handen los. Terwijl het bloed met een pijnlijke, duizelingwekkende golf terug in zijn vingers stroomde, wierp de hoofdranger een grimmige, verontschuldigende blik toe. “We zagen alles op de beelden van de drone,” legde de ranger uit, met een strakke stem. “We waren aan de andere kant van de sector toen de stoorzender afging. We zijn zo snel mogelijk gekomen.” Elias knikte, zijn keel droog en zijn adrenaline begon eindelijk te zakken. “Ze hebben het kalf meegenomen,” raspte hij, wijzend in de richting van de Noordpas. “Ze gingen die kant op!”
De lead ranger schudde zijn hoofd en seinde zijn team al terug naar hun posities. “We weten het. De drone volgt ze in real-time. Ze zullen niet ontsnappen.” Binnen een paar seconden zaten de rangers weer in hun voertuigen, de motoren ronken. Ze bewogen zich met de precisie van een tangmanoeuvre, vastbesloten om de stropers in het nauw te drijven voordat ze de grens van het reservaat konden oversteken en in de nacht konden verdwijnen.