Elias slaagde erin om naar een iets hoger gelegen richel te kruipen, zijn adem stokte in gehaaste happen. Hij stond op het punt op te geven toen hij een zwakke, ritmische trilling tegen de grond voelde. Hij drukte zijn oor tegen het vuil en sloot zijn ogen om zich te concentreren. Dreun. Boem. Boem.
Hij bevroor. Het was niet de truck – die was te zwaar, te krachtig. Het was de duidelijke beat van rotors gecombineerd met het hoge gejank van zware motoren. Het moest het responsteam van het heiligdom zijn. Hij lag daar, zijn lot afhankelijk van de komende seconden, biddend dat ze deze sector aan het scannen waren. Als dat zo was, moest hij zich laten zien. Zo niet, dan was hij een makkelijk doelwit in het uitgestrekte, meedogenloze donker.
Hij keek naar de horizon, zijn hart bonkte in een razend ritme tegen zijn gebroken ribben, wachtend op een teken. Toen werd de donkere horizon doorsneden door een verblindende witte straal. Het was een schijnwerper die door het struikgewas sneed als een hemels mes. Het was een onderscheppingseenheid van het heiligdom.