Elias wist dat hij moest vluchten, maar hij was in de minderheid. Twee van de mannen draaiden zich onmiddellijk om en naderden de afstand om hem te onderscheppen voordat hij kon bewegen, terwijl de leider gefocust bleef op het vastpinnen van het spartelende kalf aan de aarde. Elias vluchtte, in de hoop naar een hoge bergkam te sprinten waar het terrein zijn radio door de storing heen zou kunnen laten stoten. Het was een wanhopige gok. Hij kwam niet verder dan een meter of twee voordat de twee mannen hem van achteren tackelden.
Hij vocht terug met alles wat hij had, maar het was twee tegen één en de leider kwam er snel bij. Ze pinden hem op de grond, zijn gezicht in het hete, schurende stof gedrukt, terwijl de leider worstelde om het spartelende, wanhopige kalf in de richting van hun voertuig te worstelen. Het kalf bleef een nachtmerrie om mee om te gaan; het bleef hen maar rammen, zijn dikke huid en koppige kracht zorgden voor enorme frustratie bij de mannen.
“Stop daarmee!” schreeuwde een stroper terwijl hij het dier sloeg, maar het kalf gromde alleen maar en schoof harder terug. Elias zag zijn kans schoon om de arm van een man vast te grijpen, maar nog een klap tegen zijn ribben joeg een golf van pijn door hem heen, waardoor hij weer in de aarde vast kwam te zitten. De stropers waren meedogenloos en het kalf begon tekenen van uitputting te vertonen. Maar toen gebeurde het..