Arthur liep zijn privékamer binnen, een kamer die hij sinds Martha’s overlijden op slot had gehouden. Hij greep in zijn borstzak en haalde er een klein, zwart leren dagboek uit. Wekenlang had hij uit pure professionele nieuwsgierigheid in stilte Victoria’s winkelgewoonten genoteerd.
Hij bladerde door de handgeschreven pagina’s en bekeek haar exacte kassatijden en haar unieke aankopen. Ze kocht altijd eersteklas cateringproducten, gerijpt vlees, geïmporteerde kazen en zeldzame wijnen. Via informele roddels uit de buurt had Arthur vernomen dat Victoria wekelijks uitbundige feestjes gaf in haar penthouse om te netwerken met de elitaire bestuursleden van Vanguard Assets, waarschijnlijk om zich te positioneren voor een promotie.
Arthur realiseerde zich dat Victoria’s bevoorrechte houding diep zat. Ze geloofde dat mensen in dienstverlenende functies volledig onzichtbaar waren, niet in staat om haar acties te volgen of haar wereld te begrijpen. Ze had vuil spel gespeeld omdat ze ervan uitging dat een oude kassière haar nooit zou uitdagen. Ze had geen idee dat haar arrogantie een duidelijk spoor achterliet.