De dag nadat hij was ontslagen, ging Arthur terug naar de winkel om zijn laatste loonstrookje op te halen. Toen hij de koele lucht inliep, ging hij op een betonnen bankje bij de parkeerplaats zitten, met zijn opgevouwen groene vest op zijn schoot. Hij voelde de steek van de oneerlijke vernedering, maar zijn gedachten bleven gefocust op wat hij nu moest doen.
“Arthur? Gaat het?” Hij keek op en zag Emily, een tweeëntwintigjarige studente die in de bakkerij werkte. Ze was naar buiten gesneld, met haar schort nog om, haar ogen vol oprechte bezorgdheid. “Wat Bob deed was verschrikkelijk. We weten allemaal dat je niets verkeerd hebt gedaan. Die vrouw is een monster.”