Een zeehond klom aan boord van haar boot en weigerde weg te gaan — toen ze eenmaal begreep waarom, brak het haar hart.

Hannah liep terug naar de stuurhut, haar gedachten gingen alle kanten op. Ze pakte de microfoon van de marifoon en zette het noodkanaal aan. „Kustwachtstation Monterey, dit is de Sea Rover,” zei ze met gespannen stem. „Ik heb te maken met een ongewone situatie. Een grote wilde zeehond is aan boord van mijn schip gekomen en vertoont tekenen van ernstige nood.”

Terwijl ze op een reactie wachtte, hield Hannah haar ogen gericht op het dier dat op de boeg zat. Het staarde nog steeds aandachtig in de richting van het noordwesten en blafte telkens wanneer de boot van koers afdreef. Ze besloot een wilde theorie uit te proberen. Hannah greep het stuurwiel vast en draaide het scherp naar links.

Meteen draaide de zeehond zich om en slaakte een woedend, scherp geblaf, terwijl hij afkeurend met zijn kaken klapte. Hannah corrigeerde het roer en draaide het weer naar rechts. De zeehond klapte opnieuw met zijn kaken. Ze bracht de boot weer in evenwicht en richtte de boeg rechtstreeks terug naar het open water in het noordwesten. De zeehond viel onmiddellijk stil, liet zijn kop zakken en staarde strak voor zich uit. Hij fungeerde als een levend kompas.