Tiener komt het ziekenhuis binnen met een schoenendoos — het personeel is stomverbaasd over de inhoud

De agent stelde zich voor als Daniels en nam Noel mee naar een rij plastic stoelen bij de receptie. Noel bleef maar naar de verpleegsters kijken. De schoenendoos was door de klapdeuren verdwenen. “Zit ik in de problemen?” vroeg hij. Daniels schudde zijn hoofd. “Op dit moment wil ik alleen maar weten wat je hebt gezien.” Hij sloeg een klein notitieboekje open. ‘Begin maar met de vrouw.’

“Ze kwam rond kwart voor twee binnen,” zei Noel. “Grijze jas. Misschien midden twintig. Ze zag er bang uit.” Daniels stopte met schrijven. “Bang voor jou?” “Nee. Voor buiten.” Noel herinnerde zich hoe vaak ze naar de ramen had gekeken. “Er stond een auto aan de overkant van de straat. Donker van kleur. Ze bleef ernaar kijken.” Daniels vroeg of Noel iemand in de auto had gezien. “In eerste instantie niet.”

Een verpleegster rende langs hen heen met iets in haar handen dat Noel niet kon zien. Vanachter de deuren klonk een stem: „Temperatuur?“ Een ander antwoordde met een getal dat te snel werd uitgesproken om door Noel te worden opgevangen. Toen zei iemand: „Haal nog een deken.“ Daniels keek in de richting van de behandelruimte en draaide zich daarna weer om. ‘Wat gebeurde er nadat ze je om de doos had gevraagd?’ Noel aarzelde. Dit was het deel dat hij nog steeds niet begreep. ‘Ze nam hem mee naar het toilet,’ zei hij. ‘En toen ze terugkwam...’