Voordat Hank haar kon tegenhouden, liet Molly zich door het luik zakken. Haar laarzen gleden uit op de scheve houten vloer. ‘Rustig aan,’ waarschuwde Hank. ‘We weten niet hoe stevig die planken zijn.’ Molly hield zich vast aan het stuur. Er waren acht houten spaken, een klein plankje en in de hoeken lag zand. Alles zag er oud uit, maar vreemd genoeg ongerept.
Boven de ramen aan de voorkant zag Molly een lange houten plank die tussen twee balken klem zat. Ze reikte omhoog, trok de plank los en veegde het vuil eraf met haar mouw. Onder de vervaagde verf kwamen diepe letters tevoorschijn. „Dora Lee,” las ze hardop. Hank leunde dichter naar de opening toe. ‘Wat zei je?’ ‘Dora Lee. Zo heet de boot.’
Hank viel stil. Even leek hij de opkomende vloed te vergeten. ‘Ik hoorde over deze boot toen ik nog een jongen was,’ zei hij uiteindelijk. ‘Iedereen in de stad kende haar naam.’ Molly keek naar hem op. ‘Waarom? Was ze beroemd?’ Hank wierp een blik op de jas. ‘Ze was van een kapitein die Abel Crane heette. Mensen noemden hem een dief.’