Hank zat naast het open luik en vertelde Molly wat hij zich nog kon herinneren. Op 14 november 1952 was de Dora Lee tijdens een verschrikkelijke storm uitgevaren. Abel Crane was de kapitein en drie jonge matrozen waren met hem meegegaan. Bij zonsopgang vonden reddingswerkers de jongens drijvend in een klein bootje. Van Abel en de Dora Lee was nergens iets te bekennen.
“De eigenaar was Horace Wakefield,” zei Hank. “Hij vertelde iedereen dat Abel had gedronken. Hij beweerde dat Abel zeshonderdtwaalf dollar had gestolen die voor de bemanning bedoeld was, en vervolgens met de vissersboot was gevlucht.” Molly fronste haar wenkbrauwen. ‘Maar de jongens hebben het overleefd. Wisten zij dan niet wat er gebeurd was?’ ‘Ze waren jong en bang,’ antwoordde Hank. ‘Horace was een machtige man in de stad.’
Hank legde uit dat de kerk normaal gesproken de klok luidde wanneer een plaatselijke visser op zee omkwam. Voor Abel werd de klok nooit geluid. Zijn vrouw Ruth werd zo slecht behandeld dat ze met haar gezin uit Brant Harbor was vertrokken. Molly had onder het stuur gekeken terwijl hij sprak. „Oom Hank,” onderbrak ze hem. ‘Er staat hier beneden een houten kist. En die is op slot.’