De kist was gemaakt van dik eikenhout, met ijzeren banden over het deksel en touwhandvatten aan beide kanten. Aan de voorkant hing een klein groenachtig hangslot. Molly probeerde de kist op te tillen en verloor bijna haar evenwicht. „Dit ding weegt wel een ton!” riep ze. Hank keek naar het water. Elke golf reikte steeds iets verder het strand op.
“Haal mijn gele sleepband,” zei hij. Molly klom uit de auto en rende naar de pick-up. Toen ze terugkwam, werkten ze samen: Hank trok van bovenaf en Molly duwde vanuit de cabine. Langzaam schuurde de kist over de hellende vloer. Eindelijk kwam hij door het luik en viel met een zware klap op het natte strand.
Er klonk een geritsel van binnen. “Misschien ligt het vermiste geld er nog wel,” zei Molly, terwijl ze naar de bandenlichter reikte. Hank hield haar tegen. ‘Nog niet. Als we het alleen openmaken, zouden mensen kunnen zeggen dat we iets hebben meegenomen.’ ‘Wie moet het dan openmaken?’, vroeg ze. Hank wilde net antwoorden toen er een witte pick-up over het strand aan kwam racen. Hij herkende hem onmiddellijk.