Een grotere golf rolde het strand op en vulde de diepe ruimte rond de romp. De oude boot schoof met een luid gekraak opzij. „Achteruit!“ riep Hank. Hij greep één touwhandvat van de kist vast, terwijl Molly het andere vastpakte. Samen sleepten ze de kist verder van het water af. Toen ze tot stilstand kwamen, waren ze allebei buiten adem.
Hank keek op zijn horloge. “Om vier uur is het hoogwater. Als we niets doen, verdwijnt die boot weer onder het zand.” Grant stond erbij en zei niets. Hij bleef naar de ingang van het strand kijken, waar zijn lader zou aankomen. Molly haalde haar telefoon tevoorschijn. „Mensen moeten dit zien,” zei ze, en stuurde een foto naar de groepschat van de jachthaven.
Binnen enkele minuten begonnen er vrachtwagens aan te komen. Vissers, winkeliers en gezinnen liepen naar de kust en praatten opgewonden over de Dora Lee. Hank herkende bijna iedereen. Toen zag hij een kleine vrouw met zilverkleurig haar zich een weg banen door de menigte. Ze liep zonder iets te zeggen langs Grant en bleef vlak voor de oude houten kist staan.