Een storm legt een oud schip bloot op het strand – waarna twee lokale bewoners een kijkje nemen in het schip

Hank kende de vrouw als Nell Hardy. Ze was vierenzeventig en woonde in een klein grijs huisje achter de St. Andrew’s-kerk. Ze schikte daar elke zondag bloemen, maar sprak zelden over haar verleden. Nu staarde ze naar de kist, terwijl haar ogen vol tranen liepen. “Ik had nooit gedacht dat ik dit nog zou meemaken,” zei ze. ‘Niet tijdens mijn leven.’

Nell reikte onder haar kraag en haalde er een vervaagd blauw lintje uit. Daaraan hing een klein ijzeren sleuteltje. ‘Mijn grootmoeder heeft dit jarenlang bewaard,’ vertelde ze aan de menigte. ‘Ze zei dat de bijbehorende sleutel met haar man de zee op was gegaan.’ Hank staarde haar aan. ‘Je grootmoeder?’ Nell knikte. ‘Ruth Crane. Ik ben de baby die ze uit Brant Harbor heeft meegenomen.’

Grant deed een stap naar voren. “Mevrouw Hardy, alstublieft. Er mag niets worden geopend voordat de provincie het heeft bekeken.’ Nell keek hem niet aan. ‘Ik ben acht jaar geleden hierheen teruggekomen omdat ik me dicht bij mijn grootvader wilde voelen,’ zei ze. ‘Ik heb mijn naam geheim gehouden.’ Haar hand trilde. ‘Maar ik ga dit pas openmaken als Eddie er is.’