Een storm legt een oud schip bloot op het strand – waarna twee lokale bewoners een kijkje nemen in het schip

Een tweede pick-up reed langzaam het strand op. Een jonge man stapte uit en hielp een bejaarde passagier uit de auto, waarbij hij hem een wandelstok in de hand drukte. Hank herkende Eddie Gray, die inmiddels negentig jaar oud was. Eddie was pas zestien geweest toen de Dora Lee verdween. Hij was het laatste nog levende lid van de bemanning, en Nell had iemand gevraagd hem mee te nemen.

Eddie liep naar de boot toe en legde zijn hand tegen de donkere zijkant ervan. ‘Ik had nooit gedacht dat ik haar nog eens zou aanraken,’ zei hij. Hij wendde zich tot Nell. ‘Je grootvader heeft me zelf in dat kleine reddingsbootje gezet. Hij zorgde ervoor dat mijn reddingsvest goed zat. Daarna ging hij terug naar het roer terwijl wij wegdreven.’

“Hij bleef lichtkogels afvuren,” ging Eddie verder. “Zo hebben de reddingswerkers ons gevonden. Horace zei dat de lichten niet van Abel konden komen. Hij zei dat die al was weggerend.” Eddie keek naar de afgesloten kist. ‘Ik heb me al vierenzeventig jaar afgevraagd wat er die nacht is gebeurd.’ Plotseling onderbrak een luid motorgeluid hem. Een gele graafmachine reed recht op de begraven boot af.