Met Samuel als haar emotionele anker was Luna’s transformatie adembenemend. Ze begon regelmatig te eten, haar vacht werd sluik en eindelijk stond ze het veterinaire team van het opvangcentrum toe haar verblijf te benaderen – maar alleen als Samuel naast hen stond. Het opvangcentrum besloot uiteindelijk om de volgende stap te nemen en haar voor te stellen aan een zachtaardige witte tijgerkater in een ruim, afgezonderd verblijf. Tot ieders grote opluchting accepteerde Luna hem vrijwel onmiddellijk.
Tijdens een observatiesessie een paar maanden later merkte Samuel een verandering in Luna’s gedrag. Ze rustte vaker, bewaakte haar buik en haar eetlust was toegenomen. Een gespecialiseerde controle bevestigde de ongelooflijke waarheid: Luna was zwanger. Voor een ernstig bedreigde diersoort was dit een enorm baken van hoop voor het behoud van wilde dieren wereldwijd. Samuel was dolgelukkig en spendeerde lange uren aan het ontwerpen van een afgelegen, diep beschermd nestgebied achterin de habitat. Luna leunde tijdens deze weken zwaar op hem en vertrouwde op zijn stem om haar rustig te houden.