Het opvangcentrum was onlangs overgenomen door een nieuwe directie onder leiding van een meedogenloze directeur met de naam Vance. Vance gaf niets om gedragsmetingen of diertrauma’s; hij gaf om de kaartverkoop en geruchten over een zeldzame, zwangere witte tijger waren naar de pers gelekt. Vance riep Samuel naar zijn strakke kantoor, waar reclameposters met Luna’s gezicht op het bureau lagen. “We verhuizen haar aanstaande vrijdag naar de tentoonstelling,” zei Vance terwijl hij zijn stropdas paste. “Het publiek staat er te springen om. De kaartverkoop loopt storm.”
Samuel voelde zijn bloed koud worden. “Absoluut niet. Vrijdag is onmogelijk. Luna boekt ongelooflijke vooruitgang, maar door haar trauma is ze erg gevoelig voor harde geluiden. Een zwanger, voorheen mishandeld roofdier voor een brullende menigte zetten zal haar psychologische stabiliteit verbrijzelen. De stress kan haar ernstige schade toebrengen.” Vance’s uitdrukking verhardde. “Een sterattractie verborgen houden kost deze faciliteit duizenden per dag. De beslissing is genomen.”