Op een paar meter afstand, door het hoge olifantengras heen gedrongen als een enorme schaduw uit de mist, stond een Bengaalse tijger. Elk natuurlijk instinct vertelt je wat je kunt verwachten als je tegenover een tijger staat. Je verwacht een van de meest perfecte jagers van de natuur te zien – een sterk, atletisch dier bedekt met een feloranje vacht en opvallende zwarte strepen. Maar het dier dat voor Pauls tent stond, was volledig misvormd.
Het was een oude mannetjestijger, voor Paul direct herkenbaar aan een gekarteld wit litteken op zijn linkeroor. De parkwachters kenden deze tijger goed en noemden hem Agni. Maar Agni’s legendarische, angstaanjagende vorm was helemaal verdwenen. Zijn buik was opgezwollen tot een monsterlijke, onnatuurlijke grootte. Hij zakte niet alleen door, hij puilde naar buiten als een strak gewikkelde leren trommel die op het punt stond te barsten.