De agent greep in zijn zak en haalde er een kleine handdetector uit – een standaardinstrument om de luchtkwaliteit in oude huizen te controleren. Hij hield het in de buurt van de open ventilatieopening en binnen een paar seconden begon het apparaat snel en op hoge toon te tjirpen. Het gezicht van de agent werd bleek. “Koolmonoxide,” fluisterde hij. “Er komt een groot lek uit de ovenleiding.”
De “agressie” was geen waanzin geweest; het was een wanhopige, heldhaftige poging geweest om de baby uit het pad van de stille, geurloze moordenaar te krijgen. Duke had het gevaar geroken en de zware, giftige lucht dagenlang aangevoeld. Toen hij Leo uit de wieg probeerde te slepen, viel hij niet aan; hij probeerde hem te redden.
Toen hij naar het raam rende, probeerde hij voor dat ene te zorgen waar het in de kamer aan ontbrak: frisse lucht.