De juridische procedure was een wirwar van stukken, getuigenverklaringen van deskundigen en de schoorvoetende medewerking van het advocatenkantoor Hartley, dat nu alles te verliezen had als het niet meewerkte. Toen het originele testament uit 1918 eindelijk als bewijsstuk werd ingebracht, kwam de uitspraak van de rechtbank sneller dan iemand had durven hopen.
Eleanor werd officieel erkend als de dochter van Edward Calloway. Het was geen overwinning in termen van rijkdom – de nalatenschap was al decennia geleden verdeeld – maar een overwinning op papier. De naam Eleanor Mary Holt werd eindelijk in de stamboom van de familie Calloway gegrift, niet als een buitenechtelijk kind, maar als een feit.
Het gedrag van Douglas Peel werd ter beoordeling voorgelegd en de geschiedenisboeken van de lokale archieven werden herschreven. Het definitieve vonnis voelde minder als een juridische overwinning en meer als een zucht van verlichting. De eeuwenoude constructie van leugens was eindelijk ontmanteld. Het bracht Eleanor niet terug, maar het zorgde ervoor dat ze niet langer een voetnoot of een schaduw was. Ze was een dochter, ze was een erfgename, en voor het eerst sinds 1895 wist de wereld precies wie ze was.