In de keuken heerste stilte, op het ritmische tikken van een wandklok na. Nora legde de documenten neer – het testament, de briefwisseling, het bewijs van de verzwijging door het kantoor. Ruth luisterde, haar gezicht bleek, haar handen stevig om het medaillon geklemd.
Toen de stilte zich uitstrekte, keek Ruth weer naar de foto, naar het meisje dat zo doodsbang was geweest, zo verstijfd, zo stevig vastgehouden door haar zus. ‘Dus haar eigen vader probeerde haar een naam te geven,’ zei Ruth, haar stem nauwelijks meer dan een fluistering. ‘En dat hebben ze haar ook afgenomen. Ze wilden dat ze een niemand zou zijn.’
Nora had geen antwoord. Het feit dat een vrouw haar hele leven het gevoel had gehad een geheim te zijn, bood geen troost. Maar terwijl ze toekeek hoe Ruth het medaillon vasthield, besefte ze dat de poging tot uitwissing was mislukt. Ze waren erin geslaagd het geld, het land en de sociale status te stelen, maar ze waren er niet in geslaagd de identiteit te stelen. Het medaillon had zijn werk gedaan. Het was een stille getuige gebleven die eindelijk iemand had gevonden die naar haar verhaal wilde luisteren. Het meisje op de foto was niet langer een ‘tweede persoon’. Ze was Eleanor.