De hond slaakte een lange, huiverende zucht – een geluid dat het gewicht van duizend gemiste aankomsten leek te dragen – en leunde met zijn zware kop tegen Elias’ knie. Het was een erkenning van de waarheid en een overgave aan een nieuwe realiteit. Elias bleef daar een lange minuut staan, negeerde de tikkende klok en de lege weg achter hen. Hij kon Toby niet terugbrengen, maar hij kon wel een nieuwe bestemming geven aan een hart dat te lang geparkeerd had gestaan.
Barnaby wacht niet langer buiten in de regen en de kou. Als je vandaag de dag met de 402 rijdt, zie je een golden retriever op de neerklapbare stoel vlak achter de cabine zitten. Hij heeft een nieuwe leren halsband en een bakje water onder het dashboard. Hij houdt nog steeds de deuren in de gaten bij elke stop, maar nu doet hij dat met een kwispel van zijn staart, wetende dat als de dienst erop zit, hij en Elias samen naar huis gaan.