De hitte die hen tegenhield
In 1983 had de boor de diepte van 12 kilometer, ongeveer 7,5 mijl, bereikt. Het team legde een pauze in van ongeveer een jaar. Vervolgens, op 27 september 1984, op 12.066 meter, brak een stuk boorpijp van ongeveer 5 kilometer (3 mijl) lang af en bleef achter in het boorgat. De bemanning moest terug naar ongeveer 7 kilometer en vanaf daar een nieuwe aftakking boren. In 1989 bereikte die aftakking 12.262 meter: 40.230 voet, ofwel ongeveer 7,6 mijl diep.
Het is nog steeds het diepste punt dat mensen ooit hebben bereikt door recht naar beneden te boren. Maar daar beneden werd het gesteente het probleem. De wetenschappers hadden op die diepte een temperatuur van ongeveer 100 °C (212 °F) verwacht. De werkelijke temperatuur bedroeg ongeveer 180 °C, of 356 °F, bijna twee keer zo heet. Bij die hitte, onder het gewicht van mijlen aan gesteente erboven, gedroeg het gesteente zich niet meer als gesteente. Wetenschappers beschreven het als iets dat zich meer als plastic gedroeg: het kroop langzaam het gat in en kneep het dicht, zodat elke nieuwe meter weerstand bood.
Het doel van 15 kilometer lag buiten bereik. Pogingen om dieper te boren gingen door tot 1992, maar zonder succes. Tegen die tijd was de Sovjet-Unie zelf verdwenen, en het geld daarmee. Het boren werd halverwege de jaren negentig stopgezet en de locatie werd verlaten. Wat is er vandaag de dag nog te zien? En hoe zit het met de beroemde opname van geschreeuw dat naar verluidt afkomstig zou zijn van de bodem van een diep Sovjetgat? Op de laatste pagina: de verroeste afsluiting, de waarheid achter dat verhaal en hoe diep 7,6 mijl werkelijk is.