Het terras dat het hele geheim onthult
De laatste verrassing wacht weer buiten. Achter de grot, bereikbaar via een smalle zijdeur, ligt een klein stenen terras in de helling van de heuvel. Vanaf de weg ziet niemand het. Vanaf het terras ziet Marta bijna alles: de velden, de daken van het dorp, het wandelpad en de kleine bocht waar mensen meestal stoppen om naar haar voordeur te staren.
Het is haar stille grap met de wereld. Iedereen denkt dat de grot haar verbergt, maar vanaf dit terras ziet Marta meer dan de meeste mensen. Ze heeft hier twee stoelen, hoewel ze alleen woont. Eén is voor haarzelf en één is voor wie er op bezoek komt. Daartussen staat een tafeltje met meestal limonade in de zomer of thee in de winter. Langs de randen groeien lavendel, tijm en winterharde bloemen uit de rotsachtige grond.
S Avonds houdt de grot de koelte van de dag vast terwijl de lucht roze kleurt boven de vallei. Marta zit buiten en kijkt uit op het huis dat iedereen haar ooit vertelde niet te bouwen. Ze stelden zich duisternis voor. Zij bouwde warmte. Zij stelden zich eenzaamheid voor. Ze creëerde een plek waar mensen om smeken. Ze stelden zich een grot voor. Marta stelde zich een tweede leven voor en toen, koppig, prachtig, verhuisde ze er naartoe.