Toen de 28-jarige Elena voor het eerst door de zware eikenhouten deuren van het vervallen St. Jude’s Elementary stapte, zag ze niet de afbladderende verf of de rijen verroeste kluisjes. Terwijl anderen een afbrokkelend overblijfsel uit de jaren 50 zagen, bestemd voor de sloop, zag Elena een canvas van hoge
plafonds en geschiedenis. Als freelance ontwerpster met een voorliefde voor het onconventionele, gaf ze al haar spaargeld uit aan het verlaten bakstenen gebouw en begon ze aan een drie jaar durende reis om van een plek met strakke schema’s een toevluchtsoord van creatieve vrijheid en modern leven te maken.
De overgang was niet gemakkelijk. Een openbare instelling ombouwen tot een privéwoning betekende navigeren door een labyrint van bestemmingsplanwetten, loodgieterswerk op industriële schaal en de angstaanjagende stilte van gangen waar ooit de voetstappen van honderden kinderen weerklonken. Maar toen het stof was neergedaald en de harde fluorescentielampen waren vervangen door warme, dimbare pendellampen, gebeurde er iets magisch. Het “Home of the Wildcats” werd gewoon “Home” Dit artikel verkent de verbluffende metamorfose van het gebouw, waarbij kamer voor kamer wordt doorlopen door een structuur die met succes is opgeklommen van een leerplek tot een plek om te wonen. Het is een bewijs van het idee dat met genoeg visie elke ruimte herboren kan worden.