De laatste verrassing is het terras. Het ligt iets lager dan het huis, dus vanuit de tuin verdwijnt het bijna achter de grassen en wilde bloemen. Clara gebruikt het in de zomer voor ontbijt, ’s avonds voor een drankje met vrienden en lange telefoongesprekken met haar zus. Een eenvoudige houten tafel, een paar verweerde stoelen en waxinelichtjes houden het geheel ontspannen in plaats van glanzend.
Wonen in een onzichtbaar huis brengt rare klusjes met zich mee: vingerafdrukken schoonmaken, vogels beschermen met subtiele glasmarkeringen en ramen die meer zorg nodig hebben dan bakstenen muren ooit zouden doen. Clara accepteert dit allemaal met een goed humeur. Voor haar is het huis geen goocheltruc, maar een dagelijkse herinnering om lichter te leven. Het weerspiegelt het weer, de seizoenen en de stemming van het landschap eromheen. Sommige dagen glanst het zilver. Op sommige dagen verdwijnt het bijna in de regen. En op heldere avonden, als de zonsondergang het glas goud kleurt, staat Clara nog steeds glimlachend buiten, verbaasd dat haar stille droom werkelijkheid is geworden.