Vanaf dat moment ging ze er beter op letten. ’s Ochtends raakte ze eerst de blootliggende muur aan, en daarna de muur achter de bundels zonnebloemen. Het verschil was duidelijk merkbaar. De beschermde muur leek langzamer warmte af te geven. Ze merkte ook op dat de kachel tijdens rustige nachten iets minder vaak gestookt hoefde te worden. ‘Zijn het de bloemen?’ vroeg haar dochter. ‘De stengels misschien,’ antwoordde ze. ‘Maar we moeten niet te snel conclusies trekken.’
Haar redenering was praktisch. De gedroogde stengels waren licht omdat hun binnenkant vol zat met kleine holtes. In die holtes zat lucht. Stilstaande lucht voert warmte niet zo snel af als bewegende lucht, en dat is een van de redenen waarom isolatie werkt. Ze kende de moderne wetenschap erachter niet. Ze begreep alleen wat ze met haar hand kon voelen. Een dikke laag droge stengels zorgde er ook voor dat harde wind niet rechtstreeks op de blokken van de hut kon inwerken.
Tegen het einde van de herfst had nieuwsgierigheid een deel van het gelach verdrongen. Een buurman die het project had bespot, kwam na een koude nacht terug. ‘Is het al wat warmer?’ vroeg hij. ‘Een beetje,’ zei ze. ‘Genoeg om verschil te maken?’ Ze keek naar de houtstapel. ‘Vraag het me maar in februari.’ Hij glimlachte, maar deze keer lachte hij niet. De winter was nog niet echt begonnen.