Het zoemde naar de takken als een reusachtig insect. Mara’s hoofd draaide zich om. Een poot gleed uit en de schors viel op de stoep. De menigte hijgde, wat haar nog banger maakte.
“Haal die drone nu naar beneden,” zei Elias. De kapitein blafte het bevel in zijn radio. Elias hield zijn ogen op Mara gericht. Ze hijgde nu, gevangen tussen de hoogte onder haar en het lawaai om haar heen. Hun tijd begon al te dringen.
Elias liet de politie iedereen nog een heel blok achteruit zetten. Niet een paar stappen. Niet achter een tweede strook tape. Een heel blok. Sommige mensen klaagden, maar dat kon Elias niet schelen. Elke stemverheffing, elke cameraflits, elke plotselinge beweging verkleinde Mara’s keuzemogelijkheden.