De uitdrukking op het gezicht van de botanicus werd ongelooflijk grimmig toen hij het ware gevaar van de situatie onthulde. “Jullie hebben hier net op tijd in geprikt,” zei hij tegen Clara en Leo, terwijl hij terugkeek naar de zwaar uitgeruste hazmat-ploeg. “De interne druk in die mutatie was tot zo’n extreem, explosief niveau opgelopen dat de boom in feite een tikkende tijdbom was.
Het stond op het absolute punt van een catastrofale, explosieve breuk.” Als de schors uit zichzelf was opengebarsten, zouden er dodelijke houten scherven over beide tuinen zijn verspreid, waardoor iedereen die in de buurt stond gemakkelijk zou zijn gedood of verminkt. Bovendien zou de explosie het lokale ecosysteem hebben overspoeld met honderden gallons van een sterk geconcentreerde, dodelijke dosis alcohol, waardoor een fatale, giftige val voor de lokale dierenpopulatie zou zijn ontstaan.
Terwijl de hulpdiensten begonnen aan het delicate, urenlange proces om de eeuwenoude boom veilig leeg te laten lopen en op te ruimen, keek Clara uit over het nu stille bos en slaakte eindelijk een diepe, welverdiende zucht van opluchting.