Voordat Katie zich volledig naar de veiligheid van de triageruimtes kon terugtrekken, bewoog de olifant zijn enorme kop. Hij strekte zijn krachtige slurf nogmaals uit, maar deze keer bood hij geen beestje aan. In plaats daarvan drukte hij de zijkant van zijn slurf zacht maar vast tegen Katie’s schouder en duwde haar fysiek in de richting van de uitgang met de verbrijzelde glazen deuren. Katie struikelde een stap achteruit, geschrokken door de enorme druk. Ze probeerde zich om te draaien, maar de reus verplaatste zijn enorme gewicht en blokkeerde de binnengangen van het ziekenhuis volledig.
De lobby van het ziekenhuis was het enige deel van het gebouw met een plafond van twee verdiepingen hoog genoeg voor een volwassen olifant; hij paste letterlijk nergens anders in het gebouw. Katie kon niet naar de achterkamers vluchten of het dier in bedwang houden. Ze moest de crisis hier ter plekke oplossen. De olifant duwde haar opnieuw aan, dit keer nog nadrukkelijker, en richtte zijn slurf rechtstreeks naar de donkere schaduwen van de bosrand net voorbij de parkeerplaats.